Mijn naam is Vik, ik ben 30 jaar en ik woon in Wervik, België. Voor mijn ongeluk werkte ik als woongroep begeleider. Ik ben altijd iemand geweest die graag bezig is en graag uitdagingen aangaat. Snowboarden was één van mijn grootste passies. Daarnaast hou ik van reizen, sporten, buiten zijn en tijd doorbrengen met de mensen die belangrijk voor mij zijn. Sinds mijn ongeluk in maart 2025 is daar natuurlijk een heel ander deel van mijn leven bij gekomen: revalidatie en leren omgaan met een dwarslaesie.
In de periode van mijn ongeluk stond ik volop in het leven. Ik werkte als groepsbegeleider in een leefgroep met kinderen met een beperking. Dat werk gaf me veel voldoening, omdat ik graag iets voor anderen beteken. In mijn vrije tijd was snowboarden een grote passie. Ik ging regelmatig naar indoor pistes en was vooral bezig met freestyle, jumps en rails. Ik was eigenlijk iemand die moeilijk stilzat. Ook reizen, sporten, vrienden en gewoon spontaan dingen kunnen doen waren vanzelfsprekend voor mij.
Totdat op 5 maart 2025 mijn leven veranderde. Tijdens het freestyle snowboarden ben ik van ongeveer zes meter hoogte zwaar gevallen en op mijn zitvlak terechtgekomen. Ik wist meteen dat er iets ernstig mis was. Ik voelde mijn benen niet meer zoals voordien en merkte dat ik mijn lichaam niet meer normaal kon controleren. Ik werd naar het ziekenhuis gebracht en daar bleek dat ik een L1-burstfractuur had opgelopen met schade aan mijn ruggenmerg. Ik werd diezelfde dag nog geopereerd. Wat ik me vooral herinner, is hoe onwerkelijk het allemaal was.
“s Ochtends was ik gewoon gaan snowboarden en plots was mijn leven compleet veranderd.’’
De periode direct erna was enorm intens. Ik lag lange tijd in het ziekenhuis en moest eigenlijk opnieuw leren hoe ik met mijn lichaam moest omgaan. Dingen die vroeger automatisch gingen, werden plots oefeningen. Rechtzitten, rechtstaan, transfers maken, leren stappen… maar ook omgaan met mijn blaas en darmen en leren katheteriseren. Ik denk dat mensen vaak vooral denken aan het niet meer kunnen wandelen, maar een dwarslaesie heeft veel meer gevolgen dan dat. Mijn revalidatie werd een groot deel van mijn dagelijkse leven.
‘’Er waren momenten waarop ik vooruitgang zag en dat gaf enorm veel motivatie, maar er waren ook momenten waarop ik gefrustreerd was en me afvroeg hoe mijn toekomst eruit zou zien.’’
Ik droeg die dag zowel een rugprotector als crashpants met bescherming rond mijn zitvlak. Ik ben van ongeveer zes meter hoogte gevallen en heb daarbij een zware impact op mijn rug en zitvlak gehad. Ondanks de bescherming liep ik een L1-burstfractuur en een incomplete dwarslaesie op. Achteraf ben ik me er eigenlijk nog veel meer van bewust geworden hoe belangrijk die bescherming is geweest.
“Ik denk dat de combinatie van mijn bescherming en het feit dat ik uiteindelijk een incomplete dwarslaesie heb, ervoor heeft gezorgd dat de gevolgen niet nog veel zwaarder waren.’’
Ik kan vandaag de dag bijvoorbeeld nog een flinke afstand stappen met hulpmiddelen. Ik wil natuurlijk niet beweren dat je met een rugprotector nooit ernstig gewond kunt raken. Dat kan wel. Maar mijn ervaring heeft mij wel geleerd dat bescherming echt een verschil kan maken!
Ik mis vooral de vanzelfsprekendheid in alledaagse dingen. Maar ook mijn werk en het snowboarden zelf natuurlijk. Vroeger kon ik gewoon beslissen om ergens naartoe te gaan, te snowboarden, een wandeling te maken of iets actiefs te doen zonder daarover na te denken. Nu moet ik veel meer plannen en rekening houden met mijn lichaam en mijn omgeving...
Voor iemand met ADHD is dat een hele aanpassing en vraagt dat enorm veel energie. Ik mis ook bepaalde dingen die misschien klein lijken, zoals gewoon ergens kunnen rondlopen zonder hulpmiddelen of zonder angst om te vallen. Mijn sociale leven en relaties zijn ook veranderd. Niet omdat de mensen rondom mij verdwenen zijn, maar omdat ik zelf veranderd ben en sommige dingen meer energie, planning of aanpassing vragen. Tegelijk probeer ik niet alleen te kijken naar wat ik kwijt ben. Ik heb ook geleerd om veel meer waarde te hechten aan dingen die ik vroeger vanzelfsprekend vond.
Een groot misverstand over een dwarslaesie is dat een dwarslaesie gelijkstaat aan “niet meer kunnen wandelen”. Er zijn enorm veel verschillende vormen en niveaus van dwarslaesie. Mijn situatie ziet er bijvoorbeeld anders uit dan die van iemand met een hoge dwarslaesie die volledig afhankelijk is van hulp. Maar zelfs wanneer iemand kan wandelen, betekent dat niet dat alles weer normaal is.
Een ander belangrijk misverstand is dat je aan iemand kunt zien hoe zwaar zijn of haar beperking is. Dat is vaak helemaal niet zo. Voor mij is een dwarslaesie veel meer dan mijn benen die minder functioneren. Het heeft invloed op mijn blaas en darmen, gevoel, seksualiteit, evenwicht, vermoeidheid, dagelijkse zelfstandigheid en nog zoveel meer.
Daarnaast komt er ook nog bij kijken dat je dagelijks heel veel rugpijn en zenuwpijn kunt hebben, zoals ik zelf ervaar.
Een behandeling die mijn ruggenmergschade daadwerkelijk zou kunnen herstellen, zou natuurlijk enorm veel voor mij betekenen.
‘’Mijn eerste doel zou waarschijnlijk zijn om zo veel mogelijk zelfstandigheid terug te krijgen. Gewoon kunnen stappen zonder hulpmiddelen zou voor mij fantastisch zijn.’’
Maar mijn droom gaat verder dan alleen mezelf: ik kan vandaag nog relatief veel zelf en ik ben me er heel bewust van dat er mensen zijn met een veel hogere dwarslaesie die voor veel meer dagelijkse handelingen afhankelijk zijn van anderen. Voor hen doe ik dit allemaal. Als er ooit een behandeling komt die mensen met een dwarslaesie meer zelfstandigheid kan geven, zou ik daar heel graag mijn steentje aan bijdragen. Dat is ook één van de redenen waarom ik mijn verhaal wil delen.
Ik probeer hoopvol te kijken naar het onderzoek naar een oplossing voor dwarslaesies, maar ook realistisch. Er wordt ontzettend veel onderzoek gedaan naar ruggenmergletsel en er zijn veel interessante ontwikkelingen. Tegelijk weet ik dat onderzoek tijd nodig heeft en dat je voorzichtig moet zijn met verwachtingen. Voor mij is het belangrijkste dat er geïnvesteerd blijft worden in onderzoek en dat mensen met een dwarslaesie betrokken blijven bij dat verhaal. Ik wil zelf ook graag meer leren over nieuwe technologieën, behandelingen en hulpmiddelen. Niet alleen voor mezelf, maar ook omdat ik die kennis later graag wil delen met anderen.
Ik denk dat bewustwording over rugbescherming veel verschil kan maken. Voor mijn ongeluk had ik eigenlijk nooit echt stilgestaan bij de gevolgen van een zware val tijdens het snowboarden. Ik wist dat je gewond kon raken, maar een dwarslaesie voelde als iets dat heel ver van mijn eigen leven stond. Ik denk dat veel mensen hetzelfde hebben. Ik wil daarom niet zeggen dat iedereen verplicht een rugprotector moet dragen of mensen bang maken om te snowboarden. Ik denk vooral dat mensen moeten weten welke risico’s ze nemen en welke bescherming er bestaat, zodat ze daar zelf bewust een keuze over kunnen maken.
‘’Als mijn verhaal ervoor zorgt dat één snowboarder na het zien ervan denkt: “Misschien koop ik toch een rugprotector”, dan heeft het voor mij al iets betekend.’’En uiteindelijk wil ik mijn platform breder inzetten dan alleen voor preventie. Ik wil ook laten zien hoe het leven na een dwarslaesie eruit ziet en me inzetten voor mensen die dagelijks met de gevolgen ervan leven, vooral voor de mensen die veel minder zelfstandig zijn dan ik.
